De meeste donororganen zijn afkomstig van hersendode patiënten. Het gaat om mensen die werden opgenomen in het ziekenhuis met een zware hersenbeschadiging door een ongeval, hersenbloeding, een goedaardig gezwel in de hersenen, hersenbeschadiging door zuurstoftekort enzovoort… Als een persoon hersendood is, wil dat zeggen dat er geen activiteit meer is in de hersenen. Er is geen spontane ademhaling meer, geen beweging, noch reflexen.

Hersendood is het gevolg van een fatale vorm van hersenbeschadiging die onomkeerbaar en onherstelbaar is. Met een beademingsmachine wordt de ademhaling kunstmatig in stand gehouden. Hierdoor ziet de patiënt eruit alsof hij gewoon slaapt: het lichaam is warm en het hart klopt. Dit maakt het voor familieleden soms moeilijk te aanvaarden dat de artsen niets meer kunnen doen, dat er niets anders opzit dan de beademingsmachine uit te schakelen omdat de persoon dood is. Komt daar nog is bij dat alles zeer snel verloopt: de mededeling dat de situatie hopeloos is, de melding dat de persoon hersendood is en de vraag of men bezwaar heeft tegen het doneren van de organen. Dit alles is bijzonder delicaat. Daarom zou het beter zijn dat mensen van elkaar weten hoe zij tegenover orgaandonatie staan. Op die manier wordt het zowel voor de nabestaanden als voor de hulpverleners ene stuk makkelijker.

Weetje :

In uitzonderlijke omstandigheden kunnen organen gedoneerd worden van iemand die niet hersendood is, maar die overleed aan een hartstilstand. Dit kan als de reanimatie in het ziekenhuis mislukt en men onmiddellijk maatregelen kan nemen om schade aan de organen te voorkomen. Na het stilvallen van het hart heeft men in principe slechts een 30 – tal minuten de tijd om te beginnen met het spoelen van de organen zodat ze bruikbaar blijven voor donatie. Dit maakt donatie na hartdood zeer moeilijk, onder meer omdat er niet veel tijd is om met de nabestaanden te praten. 

Weetje omtrent persoonlijkheid :

In de media lees je af en toe verhalen van mensen met een donororgaan die ervan overtuigd zijn dat ze samen met hun nieuwe orgaan een stuk van de persoonlijkheid van de donor kregen. Ze ervaren een ander gedragspatroon en gewijzigde voedingsvoorkeuren sinds hun transplantatie en wijten dit aan het donororgaan.
De persoonlijkheid van de mens zit natuurlijk niet vervat in organen zoals longen of lever. Het is niet ongewoon dat mensen zich anders gedragen na een belangrijke gebeurtenis in hun leven. Het veranderend gedrag kan verklaard worden door het feit dat ze zich sinds hun operatie ongetwijfeld beter voelen.